Category Archives: Poesie
Nannina ‘i Veronica
Quannu nnì vinìti a truvà Nannìna ‘i Veronica,
da San Francìscu cu ‘u pustàle,
s’avìta sembi mitti manu nu curtèddu
picchì ‘na gaddìna o ‘nu cunìgliu jssì da ‘u cirmarèddu.
Carrùbbi, fichi e ficudìgnuli no putìnu mangà.
Vrìnzuli, vesti e cazùni s’avìnu accunzà.
Duje chiacchiere, ‘n orzata e ‘nu gelàtu
e ‘a salutàmmu com’ ‘a l’annu passàtu.
Quando ci veniva a trovare Nannìna ‘i Veronica,
da San Francesco col postale,
si doveva sempre preparare un coltello
perché una gallina o un coniglio usciva dal cestello.
Carrube, fichi e fichi d’india non potevano mancare.
Stracci vesti e pantaloni si dovevano rammendare.
Due chiacchiere, un orzata e un gelato
e la salutavamo come l’anno passato.
‘Na padda janga
Doppu avì vruciàtu ‘a faccia ‘ni saracìni
pi ‘na jurnàta sana,
‘nu soli ancora cucènti, pi ‘n ùtima guapparìa
jìti a circà cumbagnìa p’ ‘a notti
fujènnu arrètu ‘a mundagna Bulgherìa.
Va’ trova ‘int’ ‘a quali vaddi,
a quali jumu o turrèndi
jìviti a stenni ‘i spaddi
e a sfrìje tutt’ ‘i turmènti.
…………………………
‘Int’ ‘a ‘nu cittu c’arrassusìa
a livàndi, appena arrètu Caìa,
‘na padda janga ‘indu a ‘nu celu d’oru
dicì ‘nu jurnu di jì a scundà ‘a soru.
Dopo aver bruciato la faccia ai portaioli
per una giornata intera,
un sole ancora cocente, per un’ultima guapparia
andava a cercare compagnia per la notte
fuggendo dietro la montagna di Bulgheria.
Chi sa in quali valli,
a quale fiume o torrente
andò a riposare le spalle
e dileguare i tormenti.
…………………………
In un silenzio che Dio ce ne scampi
a levante, appena dietro Caìa,
na palla bianca in un cielo d’oro
diceva al giorno di andare incontro alla notte.
‘A fotografia
Di vernu,
‘i varchi tiràti ‘nzìccu
sutt’ ‘a cantina ‘i Virgìliu,
parìnu tanti picurèddi
‘i ‘na murra muta,
‘ndisicàta da ‘u friddu.
I marinàri ‘ngugnàvinu
rota ‘i puppa cu rota ‘i prua
e ‘i muràti si vasàvinu
comi p’arricittà n’ ùtima calura.
Po’ arrivàviti,
pricisa n’ appundamèndu,
‘na ngasàta d’acqua putèndi.
‘U jumu pigliàviti ‘a via nova
e gghijti a cunzulà i carrinòzzi.
D’inverno,
le barche tirate in secco
sotto la cantina di Virgilio,
sembravano tante pecorelle
di un gregge muto,
intirizzito dal freddo.
I marinai incastravano
la ruota di poppa con la ruota di prua
e le murate si baciavano
come per racimolare l’ultima calura.
Poi arrivava,
preciso all’appuntamento,
uno scroscio d’acqua potente.
il fiume inondava la strada
e andava a consolare le carene.
‘A cuda ‘i zifuni
‘Nu signu lundànu, a mmari.
Ohì tu!!! Pari ‘nu bbastimèndu a vapùri.
…E cchì cimminèra àuta e spissa…
Ma va’ camìna, non fa’ ‘u fissa
Jetta sùbbetu stu diàvulu ‘i lanzatùri
E lassa futt’ ‘i cazz’ ‘i mari.
“ ‘A cuda ‘i zifùni!!! ‘A cuda ‘i zifùni!!! “
S’avvicinàvi com’ ‘u lambu.
Arravugliàvi l’acqua cchiù d’ ‘u mulìnu,
stracquàvi cchiù di ‘na lavannàra
scunzichènnu senza scàmbu.
‘Ntrunàtu ‘na doganèlla
pippiàvi Zù Lùiggiu:
‘na formula maggica
e ‘na sfurbiciàta
chiudì lla jacuvèlla.
Un segno lontano, a mare.
Ehi tu!!! sembra un bastimento a vapore.
…E che ciminiera alta e larga…
Ma va’ là, non fare il fesso
getta subito sta diavolo di fiocina
E lascia fottere i cazzi di mare*.
“ ‘A cuda ‘i zifùni!!! ‘A cuda ‘i zifùni!!! “
S’ avvicinava in un lampo.
Rimestava l’acqua più di un mulino,
strizzava più di una lavandaia
sconciando senza scampo.
Seduto alla doganella
fumava Zù Lùiggiu:
una formula magica
e una sforbiciata
chiudeva il gioco.
* oloturie
‘A candina ‘i Virgiliu
Chi ni sapìnu Uà Uà e Tagliacàpu
‘I stu jumu a cucchiàru
Ca ‘nu cantante ginuvìsi
Avì musicàtu senza dinàri, amùri nè celu?
Eppùru sapìvinu dici a Virgìliu,
Ammèndi c’ ammisuràvinu ‘u vinu:
“Tu ca ‘u vènnisi
Chi t’accàttisi ‘i cchiù bbonu?”
Che ne sapevano Uà Uà e Tagliacàpu
di questo fiume di anse
Che un cantante Genovese
musicò senza denari, amore e cielo?
Eppure seppero dire a Virgilio,
mentre mescevano il vino:
“Tu che lo vendi
cosa ti compri di migliore?”