Category Archives: Poesie

Nannina ‘i Veronica

 

Quannu nnì vinìti a truvà Nannìna ‘i Veronica,

da San Francìscu cu ‘u pustàle,

s’avìta sembi mitti manu nu curtèddu

picchì ‘na gaddìna o ‘nu cunìgliu jssì da ‘u cirmarèddu.

Carrùbbi, fichi e ficudìgnuli no putìnu mangà.

Vrìnzuli, vesti e cazùni s’avìnu accunzà.

Duje chiacchiere, ‘n orzata e ‘nu gelàtu

e ‘a salutàmmu com’ ‘a l’annu passàtu.

Quando ci veniva a trovare Nannìna ‘i Veronica,

da San Francesco col postale,

si doveva sempre preparare un coltello

perché una gallina o un coniglio usciva dal cestello.

Carrube, fichi e fichi d’india non potevano mancare.

Stracci vesti e pantaloni si dovevano rammendare.

Due chiacchiere, un orzata e un gelato

e la salutavamo come l’anno passato.

 

 

‘Na padda janga

 

Doppu avì vruciàtu ‘a faccia ‘ni saracìni

pi ‘na jurnàta sana,

‘nu soli ancora cucènti, pi ‘n ùtima guapparìa

jìti a circà cumbagnìa p’ ‘a notti

fujènnu arrètu ‘a mundagna Bulgherìa.

Va’ trova ‘int’ ‘a quali vaddi,

a quali jumu o turrèndi

jìviti a stenni ‘i spaddi

e a sfrìje tutt’ ‘i turmènti.

…………………………

‘Int’ ‘a ‘nu cittu c’arrassusìa

a livàndi, appena arrètu Caìa,

‘na padda janga ‘indu a ‘nu celu d’oru

dicì ‘nu jurnu di jì a scundà ‘a soru.

Dopo aver bruciato la faccia ai portaioli

per una giornata intera,

un sole ancora cocente, per un’ultima guapparia

andava a cercare compagnia per la notte

fuggendo dietro la montagna di Bulgheria.

Chi sa in quali valli,

a quale fiume o torrente

andò a riposare le spalle

e dileguare i tormenti.

…………………………

In un silenzio che Dio ce ne scampi

a levante, appena dietro Caìa,

na palla bianca in un cielo d’oro

diceva al giorno di andare incontro alla notte.

 

 

‘A fotografia

 

Di vernu,

‘i varchi tiràti ‘nzìccu

sutt’ ‘a cantina ‘i Virgìliu,

parìnu tanti picurèddi

‘i ‘na murra muta,

‘ndisicàta da ‘u friddu.

I marinàri ‘ngugnàvinu

rota ‘i puppa cu rota ‘i prua

e ‘i muràti si vasàvinu

comi p’arricittà n’ ùtima calura.

Po’ arrivàviti,

pricisa n’ appundamèndu,

‘na ngasàta d’acqua putèndi.

‘U jumu pigliàviti ‘a via nova

e gghijti a cunzulà i carrinòzzi.

D’inverno,

le barche tirate in secco

sotto la cantina di Virgilio,

sembravano tante pecorelle

di un gregge muto,

intirizzito dal freddo.

I marinai incastravano

la ruota di poppa con la ruota di prua

e le murate si baciavano

come per racimolare l’ultima calura.

Poi arrivava,

preciso all’appuntamento,

uno scroscio d’acqua potente.

il fiume inondava la strada

e andava a consolare le carene.

 

 

‘A cuda ‘i zifuni

 

‘Nu signu lundànu, a mmari.

Ohì tu!!! Pari ‘nu bbastimèndu a vapùri.

…E cchì cimminèra àuta e spissa…

Ma va’ camìna, non fa’ ‘u fissa

Jetta sùbbetu stu diàvulu ‘i lanzatùri

E lassa futt’ ‘i cazz’ ‘i mari.

“ ‘A cuda ‘i zifùni!!! ‘A cuda ‘i zifùni!!! “

S’avvicinàvi com’ ‘u lambu.

Arravugliàvi l’acqua cchiù d’ ‘u mulìnu,

stracquàvi cchiù di ‘na lavannàra

scunzichènnu senza scàmbu.

‘Ntrunàtu ‘na doganèlla

pippiàvi Zù Lùiggiu:

‘na formula maggica

e ‘na sfurbiciàta

chiudì lla jacuvèlla.

Un segno lontano, a mare.

Ehi tu!!! sembra un bastimento a vapore.

…E che ciminiera alta e larga…

Ma va’ là, non fare il fesso

getta subito sta diavolo di fiocina

E lascia fottere i cazzi di mare*.

“ ‘A cuda ‘i zifùni!!! ‘A cuda ‘i zifùni!!! “

S’ avvicinava in un lampo.

Rimestava l’acqua più di un mulino,

strizzava più di una lavandaia

sconciando senza scampo.

Seduto alla doganella

fumava Zù Lùiggiu:

una formula magica

e una sforbiciata

chiudeva il gioco.

 

 

* oloturie

 

‘A candina ‘i Virgiliu

 

Chi ni sapìnu Uà Uà e Tagliacàpu

‘I stu jumu a cucchiàru

Ca ‘nu cantante ginuvìsi

Avì musicàtu senza dinàri, amùri nè celu?

Eppùru sapìvinu dici a Virgìliu,

Ammèndi c’ ammisuràvinu ‘u vinu:

“Tu ca ‘u vènnisi

Chi t’accàttisi ‘i cchiù bbonu?”

Che ne sapevano Uà Uà e Tagliacàpu

di questo fiume di anse

Che un cantante Genovese

musicò senza denari, amore e cielo?

Eppure seppero dire a Virgilio,

mentre mescevano il vino:

“Tu che lo vendi

cosa ti compri di migliore?”