‘A cuda ‘i zifuni
‘Nu signu luntànu, a mmari.
Ohì tu!!! Pari ‘nu bbastimèntu a vapùri.
…E cchì cimminèra àuta e spissa…
Ma va’ camìna, non fa’ ‘u fissa
Jetta sùbbetu stu diàvulu ‘i lanzatùri
E lassa futt’ ‘i cazz’ ‘i mari.
“ ‘A cuda ‘i zifùni!!! ‘A cuda ‘i zifùni!!! “
S’avvicinàvi com’ ‘u lampu.
Arravugliàvi l’acqua cchiù d’ ‘u mulìnu,
stracquàvi cchiù di ‘na lavannàra
scunzichènnu senza scàmpu.
‘Ntrunàtu ‘na doganèlla
pippiàvi Zù Lùiggiu:
‘na formula maggica
e ‘na sfurbiciàta
chiudì lla jacuvèlla.
Un segno lontano, a mare.
Ehi tu!!! sembra un bastimento a vapore.
…E che ciminiera alta e larga…
Ma va’ la’, non fare il fesso
getta subito sta diavolo di fiocina
E lascia fottere i cazzi di mare.
“ ‘A cuda ‘i zifùni!!! ‘A cuda ‘i zifùni!!! “
S’ avvicinava in un lampo.
Rimestava l’acqua più di un mulino,
strizzava più di una lavandaia
sconciando senza scampo.
Seduto alla doganella
fumava Zù Lùiggiu:
una formula magica
e una sforbiciata
chiudeva il gioco.
* oloturie
Lascia un commento