‘A Merica
“Nge ne costa lacreme st’America….”
Cantàvinu i napulitàni….
E nuje puru napulitàni èrimu.
Lassèmmu ‘u Portu
Cu ‘u cori chinu ‘i nustalgìa;
E cu idda, fame e dduje stroglie
Jimmu a l’atu munnu
Pi gghì ‘nculu ‘a malafurtùna.
Fatija e sticchèttu
Jinghìvinu quacchi ssacca
Ma ‘u cori no,
iddu ristèviti com’eri partùtu:
chinu rasu ‘i dispiacìri.
Cu nnu putì maje dici
A nuje svinturàti
‘Na vota turnàti,
Ca sta malatìa n’avìta ‘nzurtà ‘a vita?
E cu nn’ avìta fa sapì a nuje
Ca nn’ attuccàviti a campà
Cu sta pìmmice ‘ncorpu
E ‘nfaccia stampàtu
‘U sperpetùu d’ ‘u ricòrdu?
Fuje tannu ca accumingèmmu
‘a canta ‘na livèrsa…
“Nge ne costa lacreme st’Italia……”
L’America. “’Nge ne costa lacreme st’America…”// Cantavano i napoletani…./ E noi pure napolitani eravamo.// lasciammo il Porto/ Con il cuore pieno di nostalgia;/ E con essa, fame e due cenci/ Andammo in un altro mondo/ Per avversare la cattiva sorte// Fatica e sacrifici/ Riempirono qualche tasca/ Ma il cuore no,/ Restò come era partito:/ pieno raso di dispiacere.// Chi poteva mai dire/ A noi sventurati/ Una volta tornati,/ che questa malattia ci avrebbe tormentato per sempre?// E chi ci doveva far sapere/ che ci sarebbe toccato campare/ Con questa cimice in corpo/ E in faccia stampata/ La sofferenza del ricordo?// Fu allora che iniziammo/ A cantare al contrario….// “Nge ne costa lacreme st’Italia……”
